Dziś razem z Konfederacja Nowa Nadzieja uczestniczyłem w Radomiu w defiladzie wojskowej z okazji Święta Wojska Polskiego.
Nie ograniczyliśmy się jednak tylko do obecności. Przygotowaliśmy również baner oraz ulotki pod hasłem „Murem za polskim mundurem”, żeby przypomnieć o solidarności z polskimi żołnierzami, Strażą Graniczną, Policją i wszystkimi służbami mundurowymi stojącymi na straży bezpieczeństwa naszego państwa.
MUREM ZA POLSKIM MUNDUREM! Pamiętam, jak podczas kryzysu na polsko-białoruskiej granicy część lewicowych aktywistów atakowała i oczerniała żołnierzy oraz funkcjonariuszy za wykonywanie swoich obowiązków i obronę polskiej granicy. Takie zachowania zdecydowanie potępiam.
Próbowałem nawet wręczyć naszą ulotkę posłowi Konrad Frysztak, niestety nie był zainteresowany. Najwyraźniej poseł Frysztak woli dostawać stanowiska niż merytoryczną wiedzę. 😉
My będziemy konsekwentnie przypominać: polski mundur zasługuje na szacunek, a polska granica na skuteczną ochronę.
W czasie powstania listopadowego, Iłża i jej okolice stały się areną zwycięskiej bitwy wojsk polskich z armią rosyjską.
Siłami polskimi dowodził gen. Samuel Józef Różycki, mający do dyspozycji około 1,5 tys. żołnierzy. Naprzeciw niego stanęło około 3 tys. Rosjan pod dowództwem gen. Ksenofonta Kwitnickiego.
Polacy wykorzystali zabudowę miasta i przygotowali zasadzkę. Część oddziałów pozorowała odwrót, wciągając Rosjan w głąb Iłży. Gdy rosyjscy jegrzy i kozacy dotarli na rynek, z okolicznych domów posypały się na nich salwy. Jednocześnie polskie oddziały obeszły miasto i uderzyły na przeciwnika z kilku stron.
Ciężkie walki toczyły się również w okolicach kościoła oraz w Wąwozie Zuchowieckim, gdzie polska jazda starła się z rosyjskimi dragonami. Według relacji powstańcy broniący pozycji przy kościele walczyli, śpiewając „Jeszcze Polska nie zginęła”.
Rosjanie nie wytrzymali polskiego uderzenia. Po śmierci części dowódców i znalezieniu się pod krzyżowym ogniem rozpoczęli odwrót w kierunku lasów za Chwałowicami.
Bitwa zakończyła się zwycięstwem powstańców. Gen. Różycki wykorzystał zamieszanie w szeregach przeciwnika i po zakończeniu walk swobodnie wycofał swoje oddziały w kierunku Szydłowca.
Także ziemia radomska ma swoje karty zapisane w historii Powstania Listopadowego.
9 sierpnia 1831 – pamiętamy o zwycięstwie pod Iłżą.
82 lata temu, 25 lipca 1943 roku, niemieccy okupanci dokonali w Warce jednej z najtragiczniejszych zbrodni w historii miasta. W tzw. „Krwawą Niedzielę” zamordowano 12 mieszkańców, wśród których był również ówczesny burmistrz Warki – Henryk Barkowski.
Dziś, jako struktury Nowej Nadziei, zapaliliśmy znicze pamięci pod pomnikiem w Parku Saskim. To miejsce upamiętnia nie tylko ofiary tamtej egzekucji, ale również 25 innych mieszkańców Warki, którzy zginęli z rąk niemieckiego okupanta w czasie II wojny światowej.
Pamięć o bohaterach i ofiarach niemieckiego terroru jest naszym obowiązkiem. Naród, który zapomina o swojej historii, naraża się na powtarzanie jej najtragiczniejszych rozdziałów.
Cześć i chwała wszystkim pomordowanym. Nie zapomnimy.
Dziś działacze Nowej Nadziei odwiedzili Zwoleń. Tym razem pojawiliśmy się w dość nietypowym miejscu – na giełdzie ptactwa ozdobnego.
Dlaczego właśnie tam?
Bo to kolejna branża, która coraz częściej zderza się z przepisami utrudniającymi normalne funkcjonowanie. W całej Polsce tysiące osób hoduje gołębie i inne ptaki ozdobne. A ptaki, jak to ptaki – muszą latać.
Problem zaczyna się wtedy, gdy hodowlane ptactwo pada ofiarą ptaków drapieżnych. Hodowcy od lat zwracają uwagę, że obecne przepisy praktycznie uniemożliwiają skuteczne odstraszanie takich drapieżników, zwłaszcza gdy są objęte ochroną.
Co ciekawe, jeśli chodzi o bezpieczeństwo lotnisk, odstraszanie ptaków nie stanowi problemu. Dlaczego więc zwykli hodowcy nie mogą korzystać z podobnych rozwiązań?
Może najwyższy czas zliberalizować przepisy?
Mówimy o odstraszaniu,
a nie o odstrzale.
Chodzi o możliwość ochrony własnej hodowli w rozsądny i bezpieczny sposób.
Dziś oddałem wraz z KonfederacjaNowa Nadzieja hołd Polakom zamordowanym na Kresach Wschodnich, składając kwiaty pod Pomnikiem Ofiar.
Cieszę się, że pamięć o tej tragedii dociera do coraz większej liczby Polaków. Przez lata przemilczana historia wreszcie wraca do świadomości społecznej.
7 lipca 1944 roku to jedna z najbardziej tragicznych dat w historii okupowanego Radomia.
Tego dnia niemiecki okupant zamordował 30 młodych Polaków – członków Pomocniczej Służby Przeciwlotniczej (LHD). Byli to ludzie szkoleni do ratowania ofiar nalotów, gaszenia pożarów i udzielania pierwszej pomocy. Wielu z nich trafiło do tej służby, aby uniknąć wywózki na przymusowe roboty do III Rzeszy.
Po odkryciu materiałów konspiracyjnych Niemcy aresztowali 30 pełniących służbę mężczyzn. Jeszcze tego samego dnia zostali rozstrzelani w dwóch publicznych egzekucjach – na Starym Mieście oraz pod murem cmentarza przy ul. Limanowskiego. Ich ciała wywieziono i pogrzebano w zbiorowej mogile.