Nowa Nadzieja pamięta o wszystkich, którzy walczyli za polskość i wolną Polskę.
Jako delegacja KonfederacjaNowa Nadzieja złożyliśmy znicz pod pomnikiem upamiętniającym bitwę pod Kowalą, stoczoną 21 sierpnia 1863 roku podczas Powstania Styczniowego.
Tego dnia połączone oddziały powstańcze pod dowództwem płk. Eminowicza oraz mjr. Kajetana Cieszkowskiego „Ćwieka” starły się z wojskami rosyjskimi dowodzonymi przez mjr. Tichockiego.
Rosjanie wkroczyli do Kowali, podpalając zabudowania wsi, dwór i budynki plebanii. Polscy powstańcy nie ustąpili. Przegrupowali się w lesie, a następnie ruszyli do zdecydowanego kontrataku na bagnety. Wojska rosyjskie zostały zmuszone do odwrotu w kierunku Radomia.
Zwycięstwo zostało okupione polską krwią. W bitwie poległo 15 powstańców, których pochowano we wspólnej mogile na skraju lasu. W 1920 roku w miejscu ich spoczynku wzniesiono pomnik ufundowany przez żołnierzy 8. Pułku Piechoty.
Pamięć o tych, którzy byli gotowi oddać życie za wolność Ojczyzny, jest naszym obowiązkiem. Nie tylko przy okazji wielkich, ogólnopolskich rocznic, ale również tutaj — lokalnie, w miejscach, gdzie nasi przodkowie rzeczywiście walczyli i ginęli.
Jako struktury Nowej Nadziei złożyliśmy wniosek do Rady Gminy Kowala oraz Wójta Gminy Kowala o nadanie nowo powstałemu rondu w Józefowie imienia Klementyny Deskur – jednej z ważnych postaci związanych z Bitwą pod Kowalą z 1863 roku.
Jej historia pokazuje, że walka o Ojczyznę nie zawsze oznacza walkę z bronią w ręku.
Podczas Powstania Styczniowego równie ważne było zaplecze logistyczne – zapewnienie powstańcom żywności, miejsca na odpoczynek, schronienia i wszelkiej możliwej pomocy.
Klementyna Deskur właśnie tak wspierała walczących o wolną Polskę.
Uważamy, że lokalni bohaterowie i osoby zasłużone dla naszej historii powinny być obecne w przestrzeni publicznej. Dlatego chcemy, aby Rondo im. Klementyny Deskur przypominało kolejnym pokoleniom mieszkańców o jej postawie i wydarzeniach Bitwy pod Kowalą.
Dziś razem z Konfederacja Nowa Nadzieja uczestniczyłem w Radomiu w defiladzie wojskowej z okazji Święta Wojska Polskiego.
Nie ograniczyliśmy się jednak tylko do obecności. Przygotowaliśmy również baner oraz ulotki pod hasłem „Murem za polskim mundurem”, żeby przypomnieć o solidarności z polskimi żołnierzami, Strażą Graniczną, Policją i wszystkimi służbami mundurowymi stojącymi na straży bezpieczeństwa naszego państwa.
MUREM ZA POLSKIM MUNDUREM! Pamiętam, jak podczas kryzysu na polsko-białoruskiej granicy część lewicowych aktywistów atakowała i oczerniała żołnierzy oraz funkcjonariuszy za wykonywanie swoich obowiązków i obronę polskiej granicy. Takie zachowania zdecydowanie potępiam.
Próbowałem nawet wręczyć naszą ulotkę posłowi Konrad Frysztak, niestety nie był zainteresowany. Najwyraźniej poseł Frysztak woli dostawać stanowiska niż merytoryczną wiedzę. 😉
My będziemy konsekwentnie przypominać: polski mundur zasługuje na szacunek, a polska granica na skuteczną ochronę.
W czasie powstania listopadowego, Iłża i jej okolice stały się areną zwycięskiej bitwy wojsk polskich z armią rosyjską.
Siłami polskimi dowodził gen. Samuel Józef Różycki, mający do dyspozycji około 1,5 tys. żołnierzy. Naprzeciw niego stanęło około 3 tys. Rosjan pod dowództwem gen. Ksenofonta Kwitnickiego.
Polacy wykorzystali zabudowę miasta i przygotowali zasadzkę. Część oddziałów pozorowała odwrót, wciągając Rosjan w głąb Iłży. Gdy rosyjscy jegrzy i kozacy dotarli na rynek, z okolicznych domów posypały się na nich salwy. Jednocześnie polskie oddziały obeszły miasto i uderzyły na przeciwnika z kilku stron.
Ciężkie walki toczyły się również w okolicach kościoła oraz w Wąwozie Zuchowieckim, gdzie polska jazda starła się z rosyjskimi dragonami. Według relacji powstańcy broniący pozycji przy kościele walczyli, śpiewając „Jeszcze Polska nie zginęła”.
Rosjanie nie wytrzymali polskiego uderzenia. Po śmierci części dowódców i znalezieniu się pod krzyżowym ogniem rozpoczęli odwrót w kierunku lasów za Chwałowicami.
Bitwa zakończyła się zwycięstwem powstańców. Gen. Różycki wykorzystał zamieszanie w szeregach przeciwnika i po zakończeniu walk swobodnie wycofał swoje oddziały w kierunku Szydłowca.
Także ziemia radomska ma swoje karty zapisane w historii Powstania Listopadowego.
9 sierpnia 1831 – pamiętamy o zwycięstwie pod Iłżą.
82 lata temu, 25 lipca 1943 roku, niemieccy okupanci dokonali w Warce jednej z najtragiczniejszych zbrodni w historii miasta. W tzw. „Krwawą Niedzielę” zamordowano 12 mieszkańców, wśród których był również ówczesny burmistrz Warki – Henryk Barkowski.
Dziś, jako struktury Nowej Nadziei, zapaliliśmy znicze pamięci pod pomnikiem w Parku Saskim. To miejsce upamiętnia nie tylko ofiary tamtej egzekucji, ale również 25 innych mieszkańców Warki, którzy zginęli z rąk niemieckiego okupanta w czasie II wojny światowej.
Pamięć o bohaterach i ofiarach niemieckiego terroru jest naszym obowiązkiem. Naród, który zapomina o swojej historii, naraża się na powtarzanie jej najtragiczniejszych rozdziałów.
Cześć i chwała wszystkim pomordowanym. Nie zapomnimy.
Dziś działacze Nowej Nadziei odwiedzili Zwoleń. Tym razem pojawiliśmy się w dość nietypowym miejscu – na giełdzie ptactwa ozdobnego.
Dlaczego właśnie tam?
Bo to kolejna branża, która coraz częściej zderza się z przepisami utrudniającymi normalne funkcjonowanie. W całej Polsce tysiące osób hoduje gołębie i inne ptaki ozdobne. A ptaki, jak to ptaki – muszą latać.
Problem zaczyna się wtedy, gdy hodowlane ptactwo pada ofiarą ptaków drapieżnych. Hodowcy od lat zwracają uwagę, że obecne przepisy praktycznie uniemożliwiają skuteczne odstraszanie takich drapieżników, zwłaszcza gdy są objęte ochroną.
Co ciekawe, jeśli chodzi o bezpieczeństwo lotnisk, odstraszanie ptaków nie stanowi problemu. Dlaczego więc zwykli hodowcy nie mogą korzystać z podobnych rozwiązań?
Może najwyższy czas zliberalizować przepisy?
Mówimy o odstraszaniu,
a nie o odstrzale.
Chodzi o możliwość ochrony własnej hodowli w rozsądny i bezpieczny sposób.